Now Reading
वीपिंग चेरीचं झाड

वीपिंग चेरीचं झाड

Menaka Prakashan

शाळा-कॉलेजात जसं इंग्रजी साहित्य वाचत गेले… ‘वीपिंग विलो’बद्दल एक विचित्र आत्मीयता, फॅसिनेशन वाटत गेलं. फुलांचे अश्रू ढाळणारं झाड! अर्थातच तेव्हा हे झाड फक्त चित्रातच पाहिलं होतं.
प्रख्यात टीकाकार म. द. हातकणंगलेकरसर आम्हाला कॉलेजमधे इंग्रजी शिकवत. इंग्रजी शिकवताना जोडीनं येणार्‍या ग्रीक पुराणातल्या कित्येक इंटरेस्टिंग कथांनी आणि त्या ग्रीक देवीदेवता आणि योद्ध्यांनीही तर अगदी कायमची भुरळ पाडली होती. अर्थातच, ही जादू सरांच्या शिकवण्यातल्या हातोटीची! तेव्हाच या ‘वीपिंग विलो’शी जानपछान झाली होती.

ग्रीक कवी, संगीतकार आर्फियस आणि त्याची ती युरीडाइस! आणि हा आर्फियस कुठे धाडसी मोहिमेवर जाताना या ‘विलो’च्या फांद्या घेऊन जायचा.
त्याला ग्रीक देवता अपोलोनं दिलेलं वाद्यही या ‘विलो’च्या खोडापासून बनवलेलं होतं. या ‘विलो’बद्दल असं काही काही अंधूक आठवतंय!
अगदी परदेशातल्या ‘विलो’ला भेटण्यापूर्वी भारतातच एकदा उटीला बोटॅनिकल गार्डनमध्येही ‘विलो’ची बरीच झुडपं पाहिल्याचं आठवतंय. पुढे परदेशवार्‍या घडत गेल्या, ‘वीपिंग विलो’चं अनेकदा दर्शन झालं. हळूहळू लक्षात आलं, की या ‘विलों’चेही अगणित प्रकार आहेत. मग थोडी अतिपरिचयात अवज्ञा होतेच… असो…
तर आताच्या अमेरिकावारीत एकदा एके ठिकाणी काही कामानिमित्त निघालो होतो. वसंत ऋतूची नुकती सुरुवात झालेली. संध्याकाळची वेळ… रस्त्याच्या डाव्या बाजूला अचानक संध्याकाळच्या प्रकाशात झगमगणारं एक अद्भुत दृश्य नजरेला पडलं आणि तितक्याच झरकन मागे गेलं. म्हणून चालत्या गाडीतून मागे पाहिलं, तर दोन झाडं दिसली. तेवढ्यात आमचं गंतव्य ठिकाण आलंच. काही कारणानं इथे अजून दोन-तीन दिवस तरी यायला लागणार होतं. लगेच मनात ठरवलं… उद्याच वेळात वेळ काढून त्या झाडाला भेटायला जायचंच.
दुसर्‍या दिवशीचं काम झाल्यावर लगालगा आधी त्या झाडाचा पत्ता काढला आणि चालतच निघाले. अंदाजे शोध घेत चालत राहिले. जवळच होतं ते. पाचेक मिनिटं चालल्यावर…

ओ माय गॉड… समोर ही दोन झाडं… मी अवाक् होऊन पाहतच राहिले. स्वत:च्या डोळ्यांवर विश्वासच बसेना! ते दोन वृक्ष संध्याकाळच्या उतरत्या उन्हात सोनेरी-चंदेरी प्रकाशात अंगोपांगी निथळून झळाळून निघाले होते!
सर्वात मनोहर दृश्य काय होतं तर… या दोन्ही झाडांच्या असंख्य, अगणित सडपातळ लवचीक फांद्या, अगदी टोकापर्यंत नाजूकसाजूक पांढर्‍या फुलांनी नखशिखांत डवरलेल्या, बहरलेल्या! प्रत्येक सडपातळ फांदी बुंध्यापासून खाली अगदी कमनीयपणे लवलेली! जणू एखादी नृत्यांगना आपल्या नर्तनात अगदी सहजपणे, ग्रेसफुली खाली वाकून नमस्काराची, किंवा तत्सम मुद्रा अगदी लोभसपणे दाखवत आहे!
एखाद्या सुकुमार षोडशेनं आपल्या सळसळत्या घनदाट लांबसडक केशसंभारातली प्रत्येक बट अगदी टोकापर्यंत नाजूक शुभ्र फुलांनी सजवावी तशीच ही दोन्ही झाडं नटलेली! जणू त्या कोमल सुकुमार फांद्यांनी त्या जून तपकिरी रंगाच्या खोडाभोवती चहुबाजूंनी रिंगण घातलंय!
छे… वर्णन करायला शब्दच नाहीयेत!

वार्‍याच्या झोताबरोबर या सगळ्या फांद्यांचा गोतावळा अगदी मंद तालात आत्ममग्न अवस्थेत झुलायला लागला, तेव्हा तर अगदी नजरबंदीच!
वार्‍यावर आत्ममग्न झुलणार्‍या, शुभ्र फुलांनी नटलेल्या त्या फांद्या बघून सूफ़ी संगीतात तल्लीन झालेले, शुभ्रधवल घोळदार कपड्यातले, गूढ पण अगदी कसल्याशा अत्यानंदात स्वत:भोवती गोल गोल घुमणारे सूफ़ी गायक-नर्तकच डोळ्यांपुढे आले.
आणि हे सगळं नृत्यनाट्य उतरत्या उन्हाच्या चमकदार पार्श्वभूमीवर! संधिप्रकाशात काहीतरी जादू नक्कीच असते. विशेषतः सायंकाळच्या!
या फुलांबरोबर एकही हिरवं पान नसल्यानं लांबून एक नुसता विस्तीर्ण असा पांढरा गुच्छच आहे, असं वाटत होतं. कुण्या कुशल चित्रकारानं निळ्या आकाशाच्या निळाईवर ओढलेले शुभ्र फटकारे! वरून खालच्या दिशेनं जोरकसपणे जाणारे!

तर उत्सुकता होतीच, की या झाडाचं नाव काय? तर हे ‘वीपिंग चेरी!’
हं… ‘वीपिंग विलो’प्रमाणे या झाडाच्या फांद्याही ड्रूपिंगखाली वाकून लोंबलेल्या, म्हणून वीपिंग आणि फुलं चेरी ब्लॉसमच्या फुलांसारखी… म्हणून चेरीही!… वीपिंग चेरी! अर्थातच लोंबणं हा शब्द इथे अगदीच विसंगत!! कारण जे काही दिसत होतं, ते इतकं कमनीय आणि विलोभनीय होतं…!!
तरीही इतक्या सुंदर झाडाचं हे असलं रडकं नाव… जरा नाहीच पटलं. पण शेवटी कविकल्पना! ती कल्पना मात्र आवडलेली होतीच! फुलांचे अश्रू ढाळणारं झाड!

See Also

किती वेगवेगळ्या अँगलनं फोटो घेतले, पण समाधानच झालं नाही. किती वेळ तिथे घालवला, पण पाय निघेना!
आणि लक्षात आलं, की हे दृश्य, ही निसर्गाची करामत अशी आहे, की हे दृश्य आपल्या त्या यंत्रात (कॅमेर्‍यात) बंदिस्त नाही करू शकणार! खरं म्हणजे तेवढी क्षमताच नाही आपली!
पण मनःपटलावर कायमचं कोरलं गेलं आहे.
आता हे दृश्य मनःपटलावर असं कोरलं गेलंय… आठवण आली, की लगेच पाहू शकते! त्या फुलांनी नखशिखांत लगडलेल्या, वार्‍यावर मनमोकळेपणानं झुलणार्‍या आत्ममग्न फांद्या!
ते पाहण्यासाठी ना कोणत्या अल्बममधल्या फोटोच्या हार्ड कॉपीची गरज, ना कोणत्या आयपॅड्ची गरज, ना गुगल फोटो अल्बम उघडण्याची गरज!
डोळे मिटा… जरासं डोकावून पाहा तुमच्या अंतर्मनात… इतकं साधं सोपं आहे हे!

– माधुरी गुर्जर (मानुषी)

View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2019 Menakaprakashan. All Rights Reserved.
Website Designed & Developed by Lets Webify

Scroll To Top
error: सूचना:सर्व हक्क कॉपीराईट कायद्यांतर्गत सुरक्षित.